เรื่องแต่งเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่เหตุการณ์จริง

คืนแรกที่นทีรับงานจัดหนังสือ เขาพบกระดาษแผ่นหนึ่งติดอยู่ใต้โคมไฟของบรรณารักษ์ ข้อความมีเพียงประโยคเดียวว่า หลังเที่ยงคืน ถ้ามีคนถามหาหนังสือที่ยังเขียนไม่จบ อย่าบอกว่าชั้นไหนว่าง ชายหนุ่มคิดว่าเป็นมุกต้อนรับพนักงานใหม่ จึงพับกระดาษสอดไว้ในกระเป๋า แล้วเข็นรถหนังสือเข้าไปในห้องอ่านด้านหลัง

หนังสือที่ไม่มีชื่อผู้แต่ง

ห้องสมุดกำลังย้ายอาคาร หนังสือเกือบทั้งหมดอยู่ในกล่อง นทีหยิบหนังสือปกเทาจากรถเข็น ไม่มีชื่อผู้แต่ง ภายในเล่าเรื่องชายคนหนึ่งที่มาจัดหนังสือในคืนฝนตก

ตัวละครสวมรองเท้าสีขาวเปื้อนกาแฟเหมือนเขา นทีก้มมองรอยเปื้อนที่ปลายเท้าซ้าย พอพลิกหน้าถัดไป หนังสือก็เล่าถึงการก้มมองรองเท้าราวกับผู้เขียนยืนดูอยู่ข้างโต๊ะ

ภาพประกอบเรื่องแต่ง ห้องสมุดหลังเที่ยงคืน

คำถามจากทางเดินมืด

เสียงเก้าอี้ขยับดังขึ้น หญิงสูงอายุคนหนึ่งนั่งหันหลังให้ เสื้อกันฝนของเธอแห้งสนิท นทีจำได้ว่าล็อกประตูแล้ว และห้องนี้ไม่มีทางเข้าอื่น

“หนังสือที่ยังเขียนไม่จบอยู่ตรงไหนคะ” เธอถามโดยไม่หันมา นทีเอื้อมมือแตะกระดาษในกระเป๋า ความรู้สึกขบขันหายไปทันที เขาตอบเพียงว่ายังเป็นพนักงานใหม่ ไม่รู้ตำแหน่งหนังสือทั้งหมด หญิงคนนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังชั้นไม้ที่เพิ่งถูกขนจนว่าง

“ตรงนั้นมีที่ให้ฉันไหม” น้ำเสียงเธอเบามาก แต่นทีกลับได้ยินชัดยิ่งกว่าเสียงฝน เขาไม่ตอบ หนังสือปกเทาในมือเปิดเองช้า ๆ หน้าสุดท้ายมีข้อความใหม่ว่า ชายหนุ่มกำลังจะบอกตำแหน่งว่าง และเมื่อเขาพูดจบ จะไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีชายหนุ่มคนนี้

หน้าสุดท้ายที่ไม่ยอมจบ

นทีหยิบดินสอจากโต๊ะ เขาไม่รู้ว่าการเขียนทับจะช่วยอะไรได้ แต่เลือกเติมประโยคต่อท้ายว่า ชายหนุ่มเก็บหนังสือไว้ในกล่องส่งคืน ไม่ใช่บนชั้นว่าง แล้วปิดกล่องอย่างเรียบร้อย เขาลงมือทำตามทันที เสียงหญิงสูงอายุดังใกล้ขึ้นทุกครั้งที่กระดาษกาวถูกดึงออกจากม้วน

เมื่อปิดฝาเสร็จ เสียงเก้าอี้หยุดลง นาฬิกาเดินต่อจากเที่ยงคืนหนึ่งนาทีไปยังสองนาทีตามปกติ หญิงคนนั้นไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงบัตรสมาชิกเก่าวางบนโต๊ะ รูปถ่ายบนบัตรเป็นภาพชั้นหนังสือว่าง และช่องชื่อสมาชิกมีลายมือของเขาเอง

เช้าวันต่อมา นทีถามบรรณารักษ์ถึงกล่องส่งคืน เธอบอกว่าห้องสมุดเลิกใช้ระบบนี้มาหลายปีแล้ว เขาจึงเดินกลับไปดู กล่องยังอยู่ใต้โต๊ะ แต่ภายในว่างเปล่า มีเพียงหนังสือปกเทาเล่มบางวางอยู่ข้างกล่อง คราวนี้บนสันมีชื่อของเขา และกระดาษแผ่นเดิมใต้โคมไฟเพิ่มข้อความอีกบรรทัดว่า หากคิดว่าจบเรื่องแล้ว กรุณาอย่าเปิดอ่านซ้ำ